((آیزاک دویچر)) در اوت 1967 درگذشت.آخرین جلد این مجموعه سه جلدی در 1963 منتشر شد؛یعنی مهمترین اثر تاریخی ((دویچر))از آخرین آثار او نیز بوده است.
کتاب از لحاظ ظاهری کتابی با صفحه آرایی خوب و حروف چینی خاصی است و بقول ما کتابدارن کتاب خوش دستی است.من که از خواندن این کتاب لذت بردم...http://www.pic.iran-forum.ir/images/jdjl94mff2urs32ij16z.jpg
http://www.pic.iran-forum.ir/images/syud2f90fx1yne59ed0z.jpg
عکسها مربوط به جشن کتاب اهواز آبان 90
در میان عناصری که یک تمدن را می سازند، دین را نباید نادیده انگاشت.در حقیقت، هر تمدنی یک زیر ساخت دینی دارد که به یقین، روشنگر فرهنگ در معنای هر چه گسترده تر این کلمه است. درباره هر یک از ادیان کوهی از کتاب نوشته شده است،که ادعای گردآوری چکیده همه آنها در این کتاب گزافه خواهد بود. هدف این کتاب این است که خواننده دریابد که بنیان جریانهای بزرگ معنوی بر چه ارزشهایی است و درعمل، چگونه به کار بسته شده یا می شود.
این کتاب می کوشد هر دینی را آنچنان بنمایند که یکی از پیروان همان دین در می یابد، و در عین حال، خواننده را بر می انگیزد که درباره انسان و گونه گون بودن انسانها اندیشه کند تا بتواند همنوعان را بهتر بشناسد و اگاهانه تر به گزینش بنشیند.
کتاب قابل تاملی است و نویسنده درباره نکته هایی هم چون آفرینش،جهان هستی،آفریدگار،آزادی اراده انسان، چرا انسان به خدا اندیشیده؟دین ها به چه کار آیند/چرا باید خدایی وجود داشته باشد؟به اندیشه گری فلسفی پرداخته و به چون و چرا نشستهاست. و او بنیان اندیشه فرا طبیعت را زیر پرسش می برد و می کوشد که از راه اندیشه علمی به چون و چراهای خویش پاسخ گوید.
(برای عبدالله جعفری)
یک شب هوای گریه
یک شب هوای فریاد
امشب دلم...
هوای تو کرده است.......
از حسین منزوی
پس این ها همه اسمش زندگی است....
دلتنگی ها ،
دلخوشی ها ،
ثانیه ها ،
دقیقه ها....
حتی اگر تعدادشان ،
به دو برابر آن رقمی که برایت نوشته ام برسد !
از : حسین پناهی
دکتر شریعتی
میراث نیاکان، میراث گرانسنگی است ارزان از دستش ندهیم
تمام شد!
تسليمشدگان را خواهم بخشيد
خشمآورانِ خاموش را خواهم بخشيد
خستگان را شفا خواهم داد
و عدالت خواهم آورد
پس شما شکستخوردگان
به خانههای خويش بازگرديد
دانايی و محبت را به ياد آوريد
منزلتِ عزيزِ آدمی را به ياد آوريد
من خشنودیِ بیپايانِ خداوندم
برای کشتن و کينهتوزی نيامدهام
فرمانروايی که همدلِ مردمانِ خويش نباشد
سيهروزتر از هميشه
سرنگون خواهد شد.
پس از قولِ من بگوييد
به جبارانِ اين جهان بگوييد
که از ظلمتِ خويش
حتی پلاسِ پارهای به گور نخواهيد بُرد.
به آنها بگوييد
که از گردهی کبودِ تازيانه فرو شويد
ورنه عطرِ هوا حتی
با شما همدلی نخواهد کرد.
هشدارتان میدهم:
او که به کشتنِ آزادی بيايد
هرگز از هوایِ اَهورا خوشبو نخواهد شد
بخشوده نخواهد شد
بزرگ نخواهد شد
اين سخنِ من است
من پسرِ ماندانا و کمبوجيه
که جهان را به جانبِ عدالت و آزادی فراخواندهام
که انسان را به جانبِ آرامش و اعتماد فراخواندهام.
پس فرمان دادم تا صخرههای سهمگين را
از مقابلِ گامهای خستگان بردارند
رودها را روانه کنند
جلگهها را بيارايند
پرندگان در آزادی و
آدمی به آسودگی شود.
من، کوروشِ هخامنش
فرمان دادم که بر مردمان مَلال مَرَوَد
زيرا ملالِ مردمان
ملالِ من است
زيرا شادمانیِ مردم
شادمانیِ من است.
من پيامآورِ اميد و شادمانی را
دوست میدارم
پيروزی باد بر سکونِ سايه را
دوست میدارم
وزيدنِ زندهی گندمزاران را
دوست میدارم
خنياگران و گهوارهبانان را
دوست میدارم
خوشهچينان و دروگران را
دوست میدارم
محبتِ مردمان و آزادیِ آوازشان را
دوست میدارم
من راستی و درستی را
دوست میدارم.
پس به آيندگان و نيامدگان بگوييد
او که دوست میدارد
دوست داشته خواهد شد
و او که بر مردمانش ستم کند
ديری نمیرود که راه به دوزخ خواهد گشود.
((شعر حافظ همه بیت الغزل معرفت است))
((آفرین بر نفـس دلکـش و لطف سخنش))
قرن هشتم هجری ظهور تابناک ترین چهره شعر و عرفان در ادبیات ایران است انسانی اندیشمند با کلامی ماندگارکه سحر کلامش مردم این دیار را مسحور خود کرده است و اندیشه را با سخن در می آمیزد و ودل هر انسانی را می رباید و از سر کلام آگاهانه سود می جوید و با زبان راز و رمز کلمات را به رقصی شورانگیز وا می دارد و بیش از هر فیلسوف و اندیشمندی دیگر جان کلامش در جان مردم رسوخ کرده و پیوندی محکم با مردم برقرار نموده است.
شش قرن است که حافظ با مردم این دیار زیسته، در شادی ها، غم ها، و هر دم مردم او را به خود نزدیکتر احساس کردند و هر کسی به فرا خور حال خود از این پیر فرزانه مراد می طلبد و فالی از دیوانش می گیرد.
لطافت کلام و زیبایی معنی در شعر حافظ این ارمغان را برای او داشته که او را به شاعری نامیرا بدل کند.
ادبیات و هنر ایران با پشتوانه ای سراسر معنا و مفهوم و کاربرد سراسر تعهدش که مراد حقیقی آن ترقی نظام انسانی است این را می طلبد که نگاه جدی تری به آن شود چرا که باید پیشینه فرهنگی و تاریخی خود را خوب بشناسیم تا راهی صواب بسوی آینده بیابیم و خدای ناکرده دچار بی هویتی فرهنگی نشویم و تهی از آنچه باید داشته باشیم
مبادا دل مشغولیهای زندگی ما را در حفظ این میراث گرانسنگ باز دارد که تعهد اجتماعی ما حکم می کند وارثان صالحی باشیم و به نیکی این میراث نیاکان را به نسل فردا بسپاریم.
راهرو گر صد هنر دارد توکل بایدش
((حافظ))
برادران یوسف وقتی خواستند یوسف را به چاه بیفکنند، یوسف لبخندی تلخ زد.یهودا یکی از برادران یوسف پرسید:(( چرا خندیدی؟اینجا که جای خنده نیست!))
یوسف گفت:((روزی در فکر بودم چگونه کسی می تواند به من اظهار دشمنی کند، با اینکه برادران نیرومندی دارم!))
اینک خداوند همین برادران را بر من مسلط کرد تا بدانم که نباید به هیچ کس غیر او تکیه کنم.
تشابه داستانی کوتاه از ادبیات غرب که به چندین زبان ترجمه شده و حکایتی از ادبیات عرفانی ایران
چشمهایش
چندین سال پیش، دختری نابینا زندگی می کرد که به خاطر نابینا بودن از خویش متنفر بود.او از همه نفرت داشت،الا نامزدش.
روزی،دختر به پسر گفت که اگر روزی بتواند دنیا را ببیند، آن روز، روز ازدواجشان خواهد بود.تا اینکه سرانجام شانس به او روی آورد و شخصی حاضر شد تا یک جفت چشم به دختر اهدا کند. آن گاه بود که توانست همه چیز، از جمله نامزدش را ببیند.
پسر شادمانه از دختر پرسید:((آیا زمان ازدواج ما فرا رسیده؟)) دختر وقتی که دید پسر نابینا است،شوکه شد.بنابراین در پاسخ گفت:((متاسفم،نمی توانم با تو ازدواج کنم،آخر تو نابینایی.))
پسر درحالی که به پهنای صورتش اشک می ریخت، سرش را به پایین انداخت و از کنار تخت دور شد. بعد رو به سوی دختر کرد و گفت:((بسیار خوب،فقط از تو خواهش می کنم مراقب چشمان من باشی.))
راز نابینایی
مردی زنی خواست،پیش از آنکه زن به خانه شوهر آید وی را آبله برآمد و یک چشم وی را خلل آمد.
مرد چون آن شنید گفت:((مرا چشم درد آمد)) ، پس از آن گفت:(( نابینا شدم!))
آن زن را به خانه وی آوردند و بیست سال با آن زن بود،آنگاه زن بمرد.مرد چشم باز کرد.
گفتند:(( این چه حالتست؟))
گفت:(( خویشتن را نابینا ساخته بودم تا آن زن از حال خویش اندوهگین نشود))
گفتند:(( تو بر همه جوانمردان سبقت کردی))
*****************
رسیدن به کمال و انسان کامل نهایت آرزوها و یکی از مهم ترین دغدغه های بشر در طول تاریخ حیات خود بوده است و ادبیات ملل گوناگون پر است از حکایت هایی که آمال انسان را برای انسانیت حکایت می کند و ادبیات کهن و پربار ایران زمین یکی از پربارترین آنها است ولی....آخر .... ای وای ......
ادبیات ایران در خاک مِهِین وطن غریب است ای وای بر من و ما.............
بغض
بغضی که می خواست پنهان بماند مثل بمبی توی گلوی مرضیه منفجر شد و هق هق گریه اش فضا را پر کرد و اشک هایش را سرازیر کرد.
وقتی که مرضیه گریه می کرد شانه هایش می لرزید، خیلی دلم می خواست شانه هایش را لمس کنم.اما از چشم های خدا ترسیدم.اما، نه از چشم های خدا نترسیدم چشم های خدا پاک و روشن بود.اما از دهن متعفن مردمی ترسیدم که مرضیه را به گریه انداخته اند.
کتاب:یک ربع به هشت
نویسنده:رزاق راشدی
ناشر:انتشارات مردمک
گفتی که گُنه کنی به دوزخ بَرَمَت
این را به کسی گو که تو را نشناسد
دریای رحمت
شیخ ابوالحسن خرقانی شبی نماز همی کرد آوازی شنید که ((هان بوالحسن،خواهی که آنچه از تو می دانم با خلق گویم تا سنگسارت کنند؟))
شیخ گفت:((بار خدایا،خواهی تا آنچه از رحمت تو می دانم و از کرم تو می بینم با خلق بگویم تا دیگر هیچ کس سجودت نکند؟))
آواز آمد((نه از تو،نه از من.))
((تذکره الاولیاءعطار))
با تبریک فرا رسیدن ماه مبارک رمضان، رمضان فرصتی خوبی است نگاهی به شرح مثنوی معنوی مولوی این ارباب معرفت داشته باشیم
معروف است که معاصر بزرگ او،الشیخ الاقدم قدوة الاولیا،به مولانا گفت:در تعجبم که شما مسائل بس عمیق را به نحوی که قابل فهم همگان باشد را چگونه در سلک نظم می آورید؟ مولانا فرمود:من در حیرتم که همین مطالب آسان را شما به نحوی بیان می کنید که بسیارصعب المنال و پیچیده و مشکل می نماید
بیان آنک الله گفتن نیازمند عین لبیک گفتن حق است
آن یکی الله میگفتی شبی تا که شیرین میشد از ذِکرش لَبی
گفت شیطان: آخِر ای بسیارگو این هَمه الله را لَبَّیک کو؟
مینیاید یک جواب از پیش تَخت چَند الله میزنی با رویِ سخت؟
او شکستهدل شد و بنهاد سَر دید در خواب او خَضِر را در خُضَر
گفت هین! از ذکر چون وا ماندهای؟ چون پشیمانی از آنکِش خواندهای؟
گفت: لبیکم نمیآید جواب زان همیترسم که باشم رد باب
گفت: آن الله تو، لبیک ماست و آن نیاز و درد و سوزت پیک ماست
حیلهها و چارهجوییهای تو جذب ما بود و گشاد این پایِ تو
ترس و عشق تو، کمند لطف ماست زیر هر یا رب تو، لبیکهاست
جانِ جاهل زین دعا جز دور نیست زآنکِ یا رب گفتنش دستور نیست
بر دهان و بر دلش قفلست و بند تا ننالد با خدا، وقت گزند
داد مَر فرعون را صد مُلک و مال تا بِکَرد او دعویِ عِزّ و جلال
در همه عمرش ندید او دَرِد سر تا ننالد سوی حق آن بَدگهر
داد او را جمله ملک این جهان حق ندادش درد و رنج و اندهان
درد آمد بهتر از ملک جهان تا بخوانی مر خدا را در نهان
خواندن بی درد از افسردگیست خواندن با درد از دلبُردگیست
((دفتر سوم مثنوی معنوی مولوی))
((هویت)) از جمله رمانهای کوندار است که این سوال را در ذهن ایجاد می کند که آیا انسان امروز در دنیای مدرن تنها است و این تنهایی ریشه در فرد گرایی دارد که مدرنیته برای آن اصرار می ورزد و ....
در مقدمه کتاب می خوانیم:
((شانتال و ژان مارک یکدیگر را دوست دارند،شریک زندگی یکدیگرند، و جهانی را که نمی پسندند تنها در پرتو عشق خویش تاب می آورند. شانتال، به واقع، یگانه پیوند عاطفی ژان مارک با جهان است. هیچکس به جز شانتال نمی تواند او را از حالت بی اعتنایی برهاند و تنها با واسطه اوست و به خاطر اوست که به جهان می نگرد. شانتال نیز،از نخستین لحظه دیدار،شیفته ژان مارک شده است .روزی شانتال، بی آنکه درست مفهوم آن را بداند، می گوید: مردها دیگر برای دیدن من سر بر نمی گردانند.)) و ژان مارک، ناراحت و شگفت زده، می کوشد تا احساس و اندیشه شانتال را دریابد.هر چند در آغاز احساس حسادت به او دست می دهد، سرانجام، عشقش چیره می شود.به نظرش می رسد که شانتال از غم و اندوه پیر شدن سخن می گوید.بنابراین، برای اینکه او را از افسردگی برهاند، زیر نقاب یک نفر بیگانه برایش نامه می نویسد (من همچون جاسوس شما را دنبال می کنم،شما زیبا هستید، خیلی زیبا.))و از آنجا که روزهای بعد هم شانتال را دستخوش نومیدی و فکر مرگ می بیند، به نوشتن نامه ادامه می دهد. این نامه ها شانتال را افسون می کنند و احساسات و تمایلات دوران جوانیش را باز می گردانند. بدین سان، زمینه سوء تفاهم به وجود می آید و بر رابطه آنان تاثیر می گذارد.ژان مارک درباره هویت شانتال دچار تردید می شود و ... ((
کتاب : هویت
نویسنده: میلان کوندرا
مترجم: پرویز همایون پور
نشر قطره
برای عبدالله جعفری به پاس خوبی هایش
امروز، مها، خویش ز بیگانه ندانیم مستیم بدان حد که رهِ خانه ندانیم
در عشقِ تو از عاقله عقل برستیم جز حالتِ شوریده دیوانه ندانیم
در باغ به جز عکسِ رخِ دوست نبینیم وز شاخ به جز حالتِ مستانه ندانیم
گفتند(( در این دام یکی دانه نهاده ست.)) در دام چنانیم که ما دانه ندانیم
امروز از این نکته و افسانه مخوانید کافسون نپذیرد دل و افسانه ندانیم
چون شانه در آن زلف چنان رفت دل ما کز بی خودی از زلفِ تو تا شانه ندانیم
بادَه دِه و کم پرس که چندُم قدح است این
کـز یـادِ تو مـا بـاده زپیمـانه ندانیـم