بمناسبت بزرگداشت حافظ 20 مهرماه
((شعر حافظ همه بیت الغزل معرفت است))
((آفرین بر نفـس دلکـش و لطف سخنش))
قرن هشتم هجری ظهور تابناک ترین چهره شعر و عرفان در ادبیات ایران است انسانی اندیشمند با کلامی ماندگارکه سحر کلامش مردم این دیار را مسحور خود کرده است و اندیشه را با سخن در می آمیزد و ودل هر انسانی را می رباید و از سر کلام آگاهانه سود می جوید و با زبان راز و رمز کلمات را به رقصی شورانگیز وا می دارد و بیش از هر فیلسوف و اندیشمندی دیگر جان کلامش در جان مردم رسوخ کرده و پیوندی محکم با مردم برقرار نموده است.
شش قرن است که حافظ با مردم این دیار زیسته، در شادی ها، غم ها، و هر دم مردم او را به خود نزدیکتر احساس کردند و هر کسی به فرا خور حال خود از این پیر فرزانه مراد می طلبد و فالی از دیوانش می گیرد.
لطافت کلام و زیبایی معنی در شعر حافظ این ارمغان را برای او داشته که او را به شاعری نامیرا بدل کند.
ادبیات و هنر ایران با پشتوانه ای سراسر معنا و مفهوم و کاربرد سراسر تعهدش که مراد حقیقی آن ترقی نظام انسانی است این را می طلبد که نگاه جدی تری به آن شود چرا که باید پیشینه فرهنگی و تاریخی خود را خوب بشناسیم تا راهی صواب بسوی آینده بیابیم و خدای ناکرده دچار بی هویتی فرهنگی نشویم و تهی از آنچه باید داشته باشیم
مبادا دل مشغولیهای زندگی ما را در حفظ این میراث گرانسنگ باز دارد که تعهد اجتماعی ما حکم می کند وارثان صالحی باشیم و به نیکی این میراث نیاکان را به نسل فردا بسپاریم.