آدمهایی هستند که اهل غر زدن نیستند.

ناله نمیکنند...

حوادث و غم‌های زندگی‌شان را نمی‌گیرند سر دست و سر هر گذری فریادش نمی‌زنند.

آدمهای لبخندهای همیشگی‌اند این آدمها...

تکیه‌گاهند ...

و کسی معمولا شکستن‌شان را نمی‌بیند.

همین آدمها اما گاهی پشت لبخندهای همیشگی‌شان، پشت ظاهر آرام و صبورشان غم‌های بزرگی دارند.


خواستم بگویم:

 حواستان به این آدمها باشد.