سلام به همه

امیدوارم که خوب تر از خوب باشید.

راستشو بخواید این چند روز اخیر که دچار یه آنفولانزای خفیف شده بودم وقتی رفتار هم اتاقی های نازنینم رو دیدم دیگه مطمئنِِ مطمئن شدم که انسانیت هنوز زنده ست!

با وجودی که مشکلم اصلا مهم نبود و فقط یه سری علائم جزئی داشتم ولی هر کاری می خواستم توی اتاق انجام بدم بندگان خدا هم اتاقی هام، مانع می شدن و همش می گفتن: تو مریضی باید استراحت کنی. فقط چند روزه که با همدیگه آشنا شدیم ولی به اندازه ی یه دوست واقعی بهم لطف داشتن و دارن.

دیدن اون همه محبت و لطف دوست هام باعث اصلی نوشتن این پست شد. امیدوارم خدا بهم توان بده تا بتونم محبت های بی دریغشون رو جبران کنم.

و اما مطلب اصلی پست:

وقتی کسی در حقمون خوبی کرد، یا اینکه یه کاری برامون انجام داد و یا حتی وقتی که یک نفر برای انجام کار یا خواسته مون تلاش کرد ولی انجام نشد؛ وظیفه ما در قبال اون فرد اینه که:

1. از سپاس و تشکر از اون فرد غافل نشیم. حتی اگه شده در کمترین حد تشکر (تشکر زبانی).

2. تا آخر عمر و برای همیشه لطف و عنایتی رو که اون فرد در حقمون کرده، تو ذهن و فکرمون نگه داریم و هررررگز فراموش نکنیم.

3. همه جا از اون فرد به نیکی یاد کنیم و بابت لطف و محبتی که در حقمون کرده ازش تعریف و تمجید کنیم. تا تشویقی باشه برای دیگران که در انجام کارهای خیر پیش قدم شوند.

4. سعی در جبران لطف اون فرد داشته باشیم. حتی اگه شده با کمترین ها.


برداشتی از رساله حقوق امام سجاد علیه السلام